Fries Aardewerk- en Tegelatelier Woudsend

	Bedrijfsgeschiedenis
	"Het kenmerkende van majolica is het dompelen. Ik moet de borden in één vloeiende beweging, door het bad van tin glazuur halen. Daardoor komt er een laag wit glazuur op te liggen. deze laag mag niet te dik zijn. Dan gaat het glazuur bij de eerste keer bakken al brobbelen. Het mag echter ook weer niet te dun zijn want dan is de ondergrond te zien. Het dompelen doe ik puur op m'n gevoel. Als ik m'n handen door het pap-achtige glazuur haal en nog net de haartjes op de rug van mijn hand zie, is het tinglazuur goed" Kees Molenhuis (1954 - 1996) heeft aan het begin van zijn loopbaan op de tekenafdeling van de Koninklijke Tichelaar in Makkum gewerkt. In 1972 richt hij samen met een andere aardewerkschilder de Harlinger Aardewerk- en Tegelfabriek op. Het bedrijfje wordt niet een echt succes. Het bedrijfje mag de oude sponzen (voorbeelden), die in het Hannemahuis bewaard werden, gebruiken als men voor de naam van "Harlinger Aardewerk- en Tegelfabriek" kiest. In 1973 verlaat hij dit bedrijfje, dat dan onder de hoede van huidige eigenaar Oswald komt. De individualistische Kees Molenhuis richt een eigen bedrijfje op. Het is hard werken en het commerciële succes is niet altijd even groot. Na een periode in Arum belandt hij in Woudsend. Daar heeft hij een eigen atelier en winkel.

Bedrijfsgeschiedenis

"Het kenmerkende van majolica is het dompelen. Ik moet de borden in één vloeiende beweging, door het bad van tin glazuur halen. Daardoor komt er een laag wit glazuur op te liggen. deze laag mag niet te dik zijn. Dan gaat het glazuur bij de eerste keer bakken al brobbelen. Het mag echter ook weer niet te dun zijn want dan is de ondergrond te zien. Het dompelen doe ik puur op m'n gevoel. Als ik m'n handen door het pap-achtige glazuur haal en nog net de haartjes op de rug van mijn hand zie, is het tinglazuur goed"

Kees Molenhuis (1954 - 1996) heeft aan het begin van zijn loopbaan op de tekenafdeling van de Koninklijke Tichelaar in Makkum gewerkt. In 1972 richt hij samen met een andere aardewerkschilder de Harlinger Aardewerk- en Tegelfabriek op. Het bedrijfje wordt niet een echt succes. Het bedrijfje mag de oude sponzen (voorbeelden), die in het Hannemahuis bewaard werden, gebruiken als men voor de naam van "Harlinger Aardewerk- en Tegelfabriek" kiest. In 1973 verlaat hij dit bedrijfje, dat dan onder de hoede van huidige eigenaar Oswald komt. De individualistische Kees Molenhuis richt een eigen bedrijfje op. Het is hard werken en het commerciële succes is niet altijd even groot. Na een periode in Arum belandt hij in Woudsend. Daar heeft hij een eigen atelier en winkel.

	Specialiteiten
	Kees Molenhuis was een keramist die alle onderdelen van het proces graag in eigen hand hield. Van het vormen van het aardewerk tot en met het samenstellen van de kleuren en de glazuren. Na lang experimenteren vond hij dan de juiste samenstelling, vorm en kleur. Zelfs zijn klei kneedde en perste hij zelf. De motieven ontwierp Kees Molenhuis aan de hand van voorbeelden. Juist daarom was Kees Molenaar in staat kwalitatief goed werk te leveren en te voldoen aan de vragen van zijn opdrachtgevers. Geheel met de hand gedraaid en beschilderd aardewerk.

Specialiteiten

Kees Molenhuis was een keramist die alle onderdelen van het proces graag in eigen hand hield. Van het vormen van het aardewerk tot en met het samenstellen van de kleuren en de glazuren. Na lang experimenteren vond hij dan de juiste samenstelling, vorm en kleur. Zelfs zijn klei kneedde en perste hij zelf. De motieven ontwierp Kees Molenhuis aan de hand van voorbeelden.

Juist daarom was Kees Molenaar in staat kwalitatief goed werk te leveren en te voldoen aan de vragen van zijn opdrachtgevers.

Geheel met de hand gedraaid en beschilderd aardewerk.